„To mnie nie dotyczy”

Czyli albo znajdziesz motywację, albo motywacja znajdzie Ciebie.

„Ja nie mam problemu”

Nie masz nadwagi.
Mieścisz się w ubrania sprzed lat.
Badania jeszcze są w ,,normie”.

Myślisz więc:
„Aktywność fizyczna? Zdrowy styl życia? To raczej dla innych. Dla otyłych. Dla chorych. Mnie to nie dotyczy.”

I właśnie w tym miejscu zaczyna się autostrada do problemu.

Problem narasta latami, po cichu

Najpierw:

Brakuje Ci siły
Szybciej się męczysz
Trudniej Ci się skupić
Gorzej śpisz

Ale nadal:

Chodzisz do pracy
Funkcjonujesz
„Dajesz radę”

I właśnie dlatego mówisz sobie: „To jeszcze nie ten moment.”

A czy aby na pewno jesteś sprawny?

Jak wygląda brak sprawności u „normalnie wyglądających” ludzi?

Często nie jest to obraz nędzy i rozpaczy. Bywa niepozornie, ale daje konkretne sygnały:

Nie potrafisz wbiec po schodach bez zadyszki.
Po chwili zabawy z dzieckiem/ psem musisz usiąść.
Czujesz się ciągle zmęczona / zmęczony, mimo że „nic nie robisz”.
Ciężko Ci się schylić, uklęknąć, zawiązać buty.
Bolą plecy, kark, biodra.
Nie jesteś w stanie przebiec 1 km, bez wyplucia płuc.
Masz problemy gastryczne: wzdęcia, zaparcia, uczucie ciężkości.
Libido jest wyraźnie niższe.
Stres szybciej przejmuje nad Tobą kontrolę.
Jeśli żaden z tych podpunktów Cię nie dotyczy, jesteś okazem zdrowia. Gratuluję!

Brak otyłości ≠ brak problemu

To, że nie masz nadwagi, nie oznacza, że jesteś sprawna/sprawny. Nie oznacza też, że jesteś zdrowa/zdrowy.

Brak aktywności i siedzący tryb życia, nawet u osób szczupłych:

Osłabia mięśnie
Pogarsza wydolność serca
Zaburza gospodarkę hormonalną
Pogarsza pracę jelit
Zwiększa ryzyko chorób cywilizacyjnych

I to nie zaczyna się w momencie diagnozy. To zaczyna się wtedy, gdy mówisz: „Jakoś funkcjonuję.”

Najbardziej zdradliwy etap

To etap pod tytułem „jeszcze daję radę”.

Najbardziej zdradliwym momentem jest stan, w którym:

Jeszcze nie boli na tyle, by coś z tym zrobić.
Jeszcze nie musisz brać leków.
Jeszcze da się ignorować sygnały.

Bo wtedy:

Odkładasz zmianę.
Bagatelizujesz objawy.
Przyzwyczajasz się do obniżonej jakości życia, zamiast coś z tym zrobić.

I nie zauważasz, jak bardzo Twoje ciało przestaje być narzędziem, a zaczyna być ograniczeniem.

„Nie lubię ćwiczyć”

„Nie lubię ćwiczyć.”
„Sport nie jest dla mnie.”

Ok, w porządku.
Ale brak sympatii do ruchu nie chroni organizmu przed skutkami bezruchu.

Twoje ciało:

Nie potrzebuje sportu.
Nie potrzebuje rywalizacji.
Nie potrzebuje wyników.

Ale potrzebuje ruchu, żeby:

Zachować sprawność.
Regulować hormony.
Dobrze trawić.
Dobrze spać.
radzić sobie ze stresem

Aktywność fizyczna nie jest dodatkiem

Jest fundamentem. Jest podstawą funkcjonowania dorosłego człowieka.

Dobrze dobrana aktywność:

Poprawia parametry zdrowia i pracy serca.
Daje więcej energii na co dzień.
Zmniejsza napięcie i redukuje stres.
Poprawia libido.
Zmniejsza ryzyko chorób i przedwczesnego starzenia.

Nie musi być intensywna.
Nie musi być „przyjemna” na starcie.
Nie musi wyglądać jak na Instagramie.

Bądź ze sobą szczery/a

Jeśli:

Jedynym Twoim ruchem jest droga do pracy. Jesz głównie zamawiane jedzenie. Wolny czas spędzasz przed ekranem to w Twoim przypadku…
Aktywny tryb życia nie jest opcją.
Jest koniecznością.

Nie po to, żeby dobrze wyglądać.
Tylko po to, żeby: